Przede wszystkim przy montazu stosuje sie rury jednokielichowe typu lekkiego

Przede wszystkim przy montażu stosuje się rury jednokielichowe typu lekkiego, które łączy się ze sobą w jeden rurociąg w ten sposób, że bosy (tzn. bez kielicha) koniec jednej rury owija się sznurem czarnym (tzn. sznurem konopnym smołowanym) i wciska w kielich sąsiedniej rury, dociskając aż do dna kielicha. Sznur specjalnym uszczelniakiem dobija się w celu uszczelnienia połączenia. Następnie kielich zapełnia się warkoczem sznura konopnego białego (mniej więcej drugie tyle co czarnego) i znów ubija go się uszczelnia kitem. Ubity sznur czarny i biały powinien zajmować ok. 3/4 głębokości kielicha, resztę kielicha zapełnia się cementem. Odpowiednie ubicie sznura jest sprawą bardzo ważną, ponieważ stanowi on właściwe uszczelnienie połączenia, a zajmujący resztę kielicha cement jedynie chroni sznur przed wypadnięciem, przegniciem i uszkodzeniem. Przy łączeniu rurkami wypełnieniem kielicha sznurem i cementem oblepia się połączenie gliną. Mni ej sztywne połączenia otrzymuje się, jeżeli zamiast cementu stosować mieszaninę asfaltu z gudronem. Dawniej stosowano do połączeń żeliwnych rurociągów kanalizacyjnych nie cement, lecz ołów. Obecnie ten ostatni materiał, jako tzw. materiał deficytowy jest oszczędzany, toteż połączenia na ołów stosujemy jedynie w przypadkach wyjątkowych W celu zorientowania się, jakie ilości poszczególnych materiałów potrzebne są do wykonania połączeń kanalizacyjnych podajemy tablice zawierające odpowiednie dane odnoszące się do rur kamionkowych i żeliwnych. [podobne: blachy, aluminium 6082, blachy mosiężne ]

Powiązane tematy z artykułem: aluminium 6082 blachy blachy mosiężne